Kozarac.ba

Purpurni zraci savremenog bosanskohercegovačkog antifašizma

Povodom Devetog maja, Dana pobjede nad fašizmom

Dok se u Srbiji sprovodi proces odlučne borbe protiv (anti)fašizma rehabilitacijom ratnog zločinca i fašiste, vođe četničkog pokreta u II svjetskom ratu, Draže Mihajlovića, u Hrvatskoj se taj isti proces zdušno napada iz svih raspoloživih oružja i oruđa, kako medijskih, tako i dnevnopolitičkih. Nedavni pokušaji organizacije skupa ekstremne desnice i neofašista u Zagrebu nadjačan je značajnim omjerom organizovanih hrvatskih antifašista koji su se oduprijeli toj razarajućoj kugi dvadesetprvog stoljeća u njenom nastojanju da poremeti aktuelne tokove Republike Hrvatske u njenom uklapanju u savremenost EU društva. Socijaldemokratska hrvatska vlada je obznanila i zabranu održavanja pomenutog fašističko-neonacističkog skupa u Zagrebu.

Ohrabrujući preokret predstavlja zacrtanu putanju svim glasnogovornicima neophodnosti ulaska u EU svih političkih subjekata koji u našem regionu obnašaju ono što se zove naše čudo od svih naših europejski orijentiranih vlasti. Ulazak Republike Hrvatske u Evropsku uniju, nadam se, predstavlja i zaokret u hrvatskoj postratnoj politici kroz koji će se evropska Hrvatska sama i definitivno obračunati sa svim oblicima veličanja ustaštva koje Hrvatskoj predstavlja glogov kolac u njenoj savremenoj istoriji. To bi bila velika pobjeda za Hrvatsku. To bi bio veliki povijesni iskorak za sve zemlje u regionu. Republika Hrvatska bi bila perjanica zemalja regiona u njihovom konačnom obračunu sa fašisoidnim avetima prošlosti koji su se u svom najbestijalnijem obliku srušili na Balkan kroz cjelokupnu tragediju koja nam se desila u devedesetim godinama.

Bosna i Hercegovina je svojim nezgrapnim dejtonskim uređenjem, svojim geopolitičkim položajem i svojim cjelokupnim istorijskim iskustvom značajno strateško uporište svih savremenih oblika fašističko-neonacističkih ideologija. Ono što se potiskuje iz Hrvatske nalazi svoje uporište u Zapadnoj Hercegovini, a ono što se njeguje u srbijanskom rascjepu između EU-opredjeljenja njenih političkih zvaničnika i retrogradnog koketiranja sa ideologijom četništva kroz ideološku reviziju pojma antifašizam svaljuje se kao opterećujući balast na aktuelni Gordijev čvor uskuhale bosanskohercegovačke stvarnosti koja, u političkom smislu, nikako da odapne od polazne tačke na koju nas dovede sva naša nacionalistička oligarhija iz devedesetih godina.

U sklopu svjetske kampanje protiv islamskog fundamentalizma pojava vehabija na tlu Bosne i Hercegovine dodatno je opterećenje u procesu uvozne fašizacije raspamećenog bosanskohercegovačkog ideološkog prostora. Sarajevski pucnji Mevlida Jašarevića na zgradu Američke ambasade predstavljali su, zaista, pucnjeve na državu Bosnu i Hercegovinu i sve njene građane.  Novi fašisoidni ideološki procjep kao da neko namjerno lansira u savremene bosanskohercegovačke granice trudeći se da i na taj način pseudofašističke snage definitivno raskidaju državu Bosnu i Hercegovinu.

U gradu u kojem živim antifašizam ima svoju tradiciju koja je kroz devedesete doživjela čudnu metamorfozu koja zbunjuje i nerijetko ostavlja bez daha. U Drugom svjetskom ratu desio pogrom srpskog pravoslavnog življa pod dubinskom inscenacijom ustaške Nezavisne Države Hrvatske i nacističkog njemačkog Trećeg Rajha. Šesnaestog maja hiljadudevedstotinačetrdesetdruge godine partizanske jedinice oslobađaju moj grad od fašističko-nacističkih snaga i taj dan se u postratnoj FNRJ slavio kao Dan oslobođenja Prijedora što je u duhu antifašističke tradicije njegovano sve do iščašenog oblika njegovog preporodilačkog „oslobođenja“ hiljadudevetstotinadevedesetdruge godine koju mu je obećavala ondašnja fašisoidna vlast prijedorskog SDS-a pod dirigentskom palicom visokoumnog postratnog doktora Dabića koji u liku Radovana Karadžića pred Međunarodnim sudom pravde u Den Hagu odgovara za djela genocida i ostale zločine protiv čovječnosti.

Tokom te vlasti u mom gradu je ubijan antifašistički duh što je, između ostalog, potvrđeno i činjenicom uklanjanja Šesnaestog maja kao dana oslobođenja Prijedora od strane Karadžićevih neofašista koji u svega nekoliko mjeseci organizovaše koncentracione logore i pogrom nad cjelokupnim nesrpskim življem sličan onom pogromu kojeg su vlasti NDH uz pomoć vojnih snaga njemačkog Trećeg rajha organizovali hiljadudevedstotinačetrdesetdruge godine protiv cjelokupnog srpskog stanovništva Potkozarja. Zaboravila se ona starolatinska mudrost kako je istorija učiteljica života i iz grba prijeratnog Prijedora je izbrisano Sunce koje još nije vraćeno u grb postratnog Prijedora. U aktuelnom grbu opštine Prijedor se i dalje nalazi isključivi znak  „četiri S-ocila“ koji majorizira snagu jednog naroda u opštini koja samu sebe, kroz paradigmu aktuelnih vlastodržaca, proklamuje prostorom u kojem su jednaki svi Prijedorčani.

Ogromna razlika između onoratnog i ovoratnog pogroma „nepoželjnih“ ogleda se u činjenici da je fašističko-nacistička soldateska oko polovinu preostalog potkozarskog stanovništva deportovala u konclogore, a fašisoidna mašinerija Doktora Dabića je protjerala skoro sve nepoželjne sa ciljem uspostave čistog prostora za poželjne pripadnike ovog sumanutog doktora psihijatrije koji je u svom domaćem ratu doživio katarzu sopstvenih psihijatrijskih dubioza. U svega nekoliko mjeseci je u opštini Prijedor hiljadudevetstotinadevedesetdruge ubijeno oko četiri hiljade „nepoželjnih“ građana opštine Prijedor koji su predstavljali veliku smetnju ondašnjoj SDS vlasti u procesu strateškog uramljivanja sopstvenih „čistih prostora“.  Ostatak „nepoželjnih“ se u fašisoidnom procesu „prijedorskog očišćenja“ skoro čitav protjerao sa „pročišćenje zemlje“ koja je ogrezla u suludom macabreu fašisoidne SDS vlasti. 

Tokom devedesetih godina lokalno novinarsko glasilo „Kozarski vjesnik“ se stavilo u službu SDS macabrea i time pljunulo u sopstvenu antifašističku tradiciju koja datira iz partizansko-potkozarskog proljeća hiljadudevedstotinačetrdesetdruge godine kao glasilo Drugog krajiškog odreda „Mladen Stojanović“ koji je dobio to ime nakon toga što je potkozarski Crveni Doktor okončao svoj humani život pod četničkom kamom. Svojim propagandnim učešćem u cjelokupnom scenariju sumanutog doktora Dabića ovaj lokalni medij je pljunuo na sopstvenu antifašističku tradiciju. U kosti Doktora Mladena Stojanovića ideološki čistači devedesetih su zabijali glogov kolac. 

Vrijeme sada u gradu i entitetu u kojem živim karakteriše nedovoljno određeni antifašistički modernizam kroz koji se nastoji povratiti  slava časnih partizanskih antifašista glorifikujući neprikosnovenu ulogu srpske nacionalne komponente izdižući time značaj uloge Srba u antifašističkoj   borbi tokom Drugog svjetskog rata. Ničim ne sporeći ulogu svih antifašista koji su se u ona zlohuda vremena uključila u redove partizanske narodnooslobodilačke borbe tvrdim da se ovakvim pristupom udara u temeljne vrijednosti antifašizma koji se bori protiv svakog oblika majorizacije i izdizanja bilo koga nad bilo kim što za posljedicu ima mnogobrojnost žrtava u razarajućim okolnostima kao što su one iz četrdesetih i devedesetih godina prošloga vijeka u mome kraju.

Iščašenost ovakvog pristupa ogleda se i u pokušaju istorijskog revizionizma neofašističkih dešavanja iz vremena devedesetih što ću nanovo ilustrovati primjerima iz svoga kraja. U mom kraju je oko 4.000 ljudi iz grupe „Nepoželjni“ ubijena na najbestijalniji način u konclogorima, na domaćim ognjištima, na masovnim stratištima. Uzroke procesa uramljivanja životnog prostora „Poželjnih“ jedan od kreatora istog je objelodanio u svom TV intervjuu u kojem je kazao kako su „oni nas u onom ratu, pa im mi za to vraćamo dug“. Tom krvavom istorijskom cikličnom igrokazu balkanskog macabrea kao da nema kraja pošto nam se ponavljaju greške nesprovođenja unutrašnje defašizacije ili denacifikacije po uzoru na isto u postonoratnoj Njemačkoj.

Vrhunac ovakvog revizionističkog licemjerja je postavljanje spomen-ploče pokojnom Radenku čapi, nesretno stradalom mladom prijedorskom policajcu kojeg je nepoznati počinilac u noćnim satima tog kobnog 30.4.1992. godine u Kozarskoj ulici usmrtio hicem iz pištolja na njegovom putu kući. Nesretni mladić, jedinac svojih ožalošćenih roditelja, biva posthumno proglašen mučenikom i „prvom prijedorskom žrtvom oružanih sukoba u Bosni i Hercegovini“, kako se to može saznati sa naslovne strane lokalnog novinskog glasila „Kozarski vjesnik“ od 4. maja 2012-te godine. Još jednom napominjem da počinilac ovog zločina do danas nije pronađen, već se slučaj vodi kao zločin sa nepoznatim izvršiocem.  Za odmazdu ovom činu, kojemu je počinilac još uvijek nepoznat, dan poslije iz autobusa u Gornjem Jelovcu biva izvedeno troje dubičkih muslimana i u po bijela dana, zajedno sa prijedorčaninom Jusufom Kučkovićem, biva mučki likvidiran naočigled preneraženih putnika koji su ovo zlodjelo posmatrali iz autobusa. Do danas nisu pronađeni počinioci ovog zlodjela.

Ubistvo nesretnog mladog prijedorskog policajca Radenka čape se desilo u kasnim noćnim satima 30. 4.1992. godine.

U ranim jutarnjim satima tog istog dana su falange prijedorskog SDS-a preuzele vlast i time označile početak kraja antifašističkoj tradiciji i multikulturalnim vrijednostima u opštini Prijedor.

Koliko je slučaj „Radenko čapa“ samo jeftino propagandno sredstvo u kojem se zdušno koristi bol nesretnih roditelja i porodice pokazaće neko ko se u okolnostima nepristrasne objektivnosti stručno uputi u pravcu razjašnjenja ovog slučaja.

Danas se i ovaj slučaj koristi u procesu aktuelnog antifašističkog revizionizma i izmjene karaktera zadnjega rata na prostoru Bosne i Hercegovine.

Prva srpska žrtva je navodno opravdanje za pokretanje procesa u kojem je ubijeno skoro 4.000 građana opštine Prijedor nesrpske nacionalnosti?!

Na sličan način se nastoji opravdati granatiranje muslimanskog sela Hambarine koje su et(n)ički češljane 22. i 23. aprila 1992-ge godine. Ovim et(n)ičkim zahvatom se u procesu uramljivanja prijedorskog kraja raspolućuje takozvana „Lijeva obala“ sa pretežno muslimanskim stanovništvom i time u mom kraju zvanično otpočinje operacija „uramljivanja svesrspkih prostora“.

Ta operacija je nosila naziv RAM o čemu je još u septembru 1991-ve  pisao beogradski opozicioni časopis „Vreme“ koji je 30.10.1995. objavio dužu verziju ovog plana po kojem bi se ostvarilo „povlačenje zapadnih granica Srbije, stvaranje okvira za neku novu Jugoslaviju, u kojoj bi svi Srbi, sa svojim teritorijama, živeli u istoj državi, a sa konačnim ciljem formiranja Velike Srbije i/ili Zajednice Srpskih Država”.

Slijedi područje Kozarca kojeg od 24.4. do 26.4.1992-ge „oslobodioci“ ravnaju sa zemljom, a  cjelokupno muslimansko stanovništvo progone sa tog područja. U funkciju se stavljaju logori Keraterm, Trnopolje i Omarska.

30.5.1992. biva obilježen kao dan napada na Prijedor kojeg izvodi grupa nedovoljno osposobljenih i nikako opremljenih avanturista u kojem ginu mnogi mladići  sa uvjerenjem da ginu za pravu stvar, a bivaju samo uzrokom dodatne sile et(n)ičkog pogroma u prijedorskom kraju.

Posljedice istog su vidljive već sljedećeg dana kada se cjelokupno gradsko jezgro grada Prijedora et(n)ički „oslobađa“.

Proces et(n)ičkog čišćenja prijedorskog kraja biva dovršen u nekoliko mjeseci nakon preuzimanja vlasti od strane fašisoidnog SDS-a u opštini Prijedor.

Posljedica te i takve vlasti jeste oko 4.000 nevino pobijenih građana opštine Prijedor među kojima je znatan broj žena, djece i staraca.

Posljedica toga jesu logori Omarska, Keraterm i Trnopolje u kojima su zatočenici sistematski mučeni, premlaćivani, obezljuđivani, ubijani.

Posljedica toga jeste i ukinuće antifašističke tradicije na koju su se zaklinjale generacije legendarnog partizanskog Potkozarja. 

U napadu na Prijedor 30.maja 1992. godine je ubijeno 14 osoba među kojima je bilo i nekoliko civila. Oko 800 vojnika srpske vojske sa područja opštine Prijedor gine na ratištima širom Bosne i Hercegovine, a i susjedne Hrvatske, i to tokom cjelokupnog trajanja rata.

U nekoliko mjeseci je prognano skoro cjelokupno nesrpsko stanovništvo sa područja opštine Prijedor, njihova materijalna dobra u najvećoj mjeri razorena, sakralni objekti sravnjeni sa zemljom i učinjeno je skoro sve da se zatre svaki trag njihovog postojanja.

Izvorna antifašistička tradicija nas je učila kakvo zlo su njemački nacisti učinili Kragujevcu kada se, po naredbi glavnokomandujućeg okupacionih snaga u ondašnjoj Srbiji generala Franza Böhmea vršila odmazda po reprocitetu za jednog poginulog Nijemca 100, a za jednog ranjenog 50 talaca.

21. oktobra 1941. godine u Šumaricama pored Kragujevca je ubijeno nekoliko hiljada nevinih ljudi među kojima su bila i čitava dva razreda kragujevačkih gimnazijalaca.

U periodu od maja do oktobra 1992. godine u Prijedoru je ubijeno oko 4.000 nevinih građana opštine Prijedor. Ako je i do odmazde po navedenom reprocitetu onda je to premnogo, a ako je iz drugih et(n)ičkih razloga onda se ovdje nameće neophodan imperativ stručnog istorijskog revizionizma svih naših antifašizama kako u dvadesetom tako i u ovom vijeku u kojem i dalje slavimo Deveti maj kao Dan pobjede nad fašizmom.

Drugarice i drugovi, dame i gospodo, fašizam na našim prostorima još uvijek nije pobijeđen, a kada će biti to još niko zasigurno ne zna.

U svakom slučaju sretan nam Deveti maj, Dan pobjede nad fašizmom!!!

Behzad Čirkin, Narodni poslanik u NSRS

Socijalne mreze

Kozarac.ba se nalazi na raznim socijalnim mrezama, posjeti nasu facebook, twitter ili youtube stranicu.